Ален Арман “ 4 – 1 = 3 буюу 4 сарын 13-ны хар баасан гариг”

Өнөөдөр 4 сарын 13-ны баасан гариг.

Америкийн сэтгэл судлаач Доналд Доссей гэдэг нөхөр олон жилийн судалгаан дээрээ тулгуурлан “Хүн энэ сарын энэ өдөр ямар нэгэн муу юмтай учирхад бэлэн байдаг шигээ тэр муу зөн мэдрэмжээсээ ч гэсэн салж болно” гэсэн байдаг.
Үүнд Христын шинэ болон хуучин библийн ишлэл зүйрлэлүүд гүн шингээстэй нь ойлгомжтой. Энэ нь бид компьютерийг барагтай л бол цахим төхөөрөмж гэж нэрлэдэггүй, амархнаар нь товчлоод “PC” гэдэгтэй яг адилхнаар, загалмайтны шашин шүтдэггүй хүнд хүртэл муу өдөр гэж бодогдох болсон түүхтэй юм. Мэдээж хэрэг 1970 онд сар луу хүн төрөлхтний итгэлийг тээн ниссэн “Аполлон” хөлөг яг энэ өдөр сүйрсэн нь, улам гүн итгэл үнэмшил төрүүлжээ.
Бүр түүхийг сөхвөл Пифагор, Аристотель хоёр 3-ын тоог “төрөх, өсөх, үхэх” гэж томъёолж байсан нь бий. Мөн аль ч улсын шашин шүтлэг, мөргөлийн зан үйлд эцэг - хүү - ариун сүнс, брахма- вишна- шива, гор-исида-осирис, хепри-ра-атум гэх мэтээр гурвалсан гинжин хэлбэртэй ориших бөгөөд ямар ч хэл дээр ямар ч маань мэгзмийг 3 удаа давтаж байж сая шидээ олно гэж үздэг.

Энгийнээр Ертөнц 4 зүгтэй байдаг бөгөөд үүнээс нэгийг нь хасахад, хорвоо юугаар ч дутахгүй бөгөөд, тулгын гурван чулуу шиг өнгөрсөн, одоо, ирээдүйн гал бадамласаар байх болно гэсэн зэвүүн ч гэлээ жинхэнэ амьдралд ойр ойлголт, билэгдэл эртнээс нааш хүн төрөлхтөнд байжээ. Шинжлэх ухаан, нанотехнологи орон зайг байтугай цаг хугацааг товчилж болно гэдгийг нотлон харуулсаар байгаа нь тогтсон хэв маягийн үлдэгдлээ цэвэрлэх ёстойг бидэнд далдуур сануулж буй хэрэг.
Үүнээс ч үндэслэн Бид 4 сарын 13-ныг Хар баасан гариг гэж дээрх түүхүүдийг мэдэхгүй ч гэлээ зүрхшээн ярьдаг
.
Шинжлэх ухаанд Параскавидекатриафобия гэж Доналд Доссейн гаргасан нэр томъёо нь грекийн παρασκευή (тав дахь) болон δεκατρείς (13 ) гэсэн үгнүүд юм. Мөн 13-ны баасан гаригаас айх өвчнийг трискаидекафобии гэж нэрлэдэг байна. Эцэст нь долларын тэмдэгтийн ард талд пирамидын 13 түвшин, бүргэдийн толгой дээр нь 13 од, сарвуунд нь 13 сумыг дүрсэлсэн байдаг нь эртний массончуудын нууц бүлгэмийн билэгдэл гэж ч үздэг. Ямартаа ч гадаад улс орнуудын эмнэлгүүдэд №13 тоот өрөө, барилга зочид буудлуудад 13-р давхар гэж байдаггүй.

Төгсгөлд нь Хар баасан гариг нь тийм ч элбэг тохиолддоггүй бөгөөд 2011- 2020 онуудад 10 хан удаа тохиох аж. Үүнээс супер хар буюу 4 сарын 13 ны өдөр 2 хон удаа тохиолдох байсны нэг нь өнөөдөр юм байна.
«The two unlucky entities ultimately combined to make one super unlucky day.» гэж ярьдаг энэ өдөр итгэл үнэмшил, утга учрын чанадыг мэргэд хэрхэн ухаж, хужрыг яаж тунгаахыг гагцхүү цаг хугацаа шүүх бөгөөд хүний хүсэл тэмүүлэлд давшгүй, дийлэшгүй зүйл гэж нэгээхэн ч үгүй буюу.

Амжилт хүсье 

Зүрх сэтгэл хоёроо шатааж амьдар. Түүний чинь гэрэл, дулаан хоёрт хүссэн хүсээгүй хүмүүс шавна даа гэж ккк

Миний дотор чамд хэлж чадаагүй хоёр үг бий. Тэр үгсийг сонсоод чи тэвчээртэй байх ёстой. Хайр - цаг - аа аваад явмаар байна даа гэж ккк

Нулимсаараа усалсан хайрыг чинь би ургуулж чадахгүй. Тэр та хоёрын хувь тавилан. Харин нуугдаж байсан тэр сэтгэлийн гунигийг чинь үргээх салхи нь байж болох юм гэж ккк

Ален Арман

Хэрэв бурхад намайг хүн болгож төрүүлсийм бол чиний дэргэд мөнх байх шаардлага алга даа гэж ккк

Ален Арман"Эгэл бөгөөд энгүй Амьдралын философи"

Амьдрал бол ердөө л идэш тэжээлээ зөв тохируулж тааруулна гэсэн үг ш дээ. Нэг их цатгалан байвал холестирин ихэсдэгтэй адил хэт их баяжих нь хүний хараал, зүхэл хорлолыг төрүүлнэ. Байнга өлсөөд л явбал бие турж, сульддагийн адил ядуу гуйлгачин явбал траарсан болгон дээрэлхээд, юу нь сайхан байхав. Яг л сайхан жингээ бариад, хааяа сайхан цохиод, хэрэгтэй бол хэсэг өлсөөд гэлдэрч байх бол ер нь бол хамгийн төгс шийдэл мөн. Тиймээ амьдрал бол идэш тэжээлээ хэрхэн зөв тааруулах вэ гэсэн энгийн бөгөөд эгэлгүй философи дээр тогтож байдаг юм даа гэж ккк

Ален Арман “Амьдралын мод”

/Зүрх сэтгэлийн минь гүнж, зүс оюун төгөлдөр Аврорадаа төрсөн өдөрт нь зориулж оёсон нэгэн шинэ малгай энэ буюу/

Нэг сайхан цурхиртлаа уйлах юмсан гэсэн бодлоороо бороо шүхэрлэж, тэнгэрээс унах дусал болгонд атаархан, тэдэнтэй хамт газарт шингэн уусаж, наран ургахад цацрагийг нь тосон дэлбээлэх онгог цэцгийг амилуулах юмсан, ганц амьдарсны хэрэг юун, хэнд ч гомдож гутрах билээ гэж гуниглан гэлдэрч явлаа, Сэтгэл.

Үнэндээ бол элсэн цөл шиг эзэнгүй хатсан сайраа жоохон ч болов норгох гэсэндээ л, уйлахыг хүсэж явсан, тэр.
Чадахгүй болоод, нэг их мундаг юм шиг бусдын нулимс болохыг хүссэн, тэр.

Үүл халхалсан ч үнэнийг олж чадвал чиний өмнөх бүх зүйлс гэрэлтэн гийж, эргэн тойронд юу ч өөрчлөгддөггүй.

Гагцхүү цээжин доторх Зүрх яг л харанхуй өрөөнд хоригдсон ангасан араатан хана мөргөн архирах шиг хавиргаа дэлдэн түчигнэж, хатаж үхэхээсээ өмнө хаашаа ч хамаагүй гарч гүйх гэж тэлчлэн тэчъяадах тэр мөчид, чийг үнэртсэн салхи чих гижигдэн амьсгаадаж ирээд:
- Бурхан минь байз, чи тийшээ хараач...
Хаврын үнэр цоргих тэр агшинд ганцхан дусал Гүнжийн нулимс харангадсан Зүрхэн дээр дуссан.
- Сэтгэл чинь дэвтэв үү?
- Үгүй ээ...Зүрх л амь орлоо...

Аз жаргал гарт нь атгагдсан хойно л, хүн хамгийн аз жаргалгүй амьтан болж хувирдаг. Урьд нь түүнийг олж, өөрийн болгохын төлөө юу ч хийхээс буцахгүй зоригтой байдаг байсан бол, одоо харин цаг мөч тутамд түүнийг алдахаасаа айн эмээж, арчаагүйтэж эхэлдэг. Шөнө зүүдэндээ хүртэл харуулд гарна. Сэтгэл сэлмээ атган, Зүрхийг хүчээр чирээд, хайртын минь зүрх, сэтгэлийг өөр нэгэн үлгэр шиг зүүд эзэгнэх вий гэж, бусдын ямар ч буруугүй зүүдийг хүртэл буруу хар хэмээн бухимдан элдэн хөөж, зүгээр ч нэг амар тайван нойрсож чадахаа болино.

- Би ганцхан чинийх...Надад үлдсэн ганцхан дуслыг зөвхөн чамдаа л зориулна.

Гүнжийн нулимсыг ийн аминчлан шивнэхийг сонссон Зүрх, шөнөжин дайтаад ядарсан Сэтгэлийг дуг хийх тэрхэн зуур, Гүнжийн нулимсыг алс холын Аз жаргалын оронд хүргэж өгье гэж ятгана.

- Чи ингээд сүүлчийн дуслаа унагавал хатчихна шүү дээ, түүнээс л би айж байна. Хар л даа. Намайг хичнээн их туйлдаж, цөхөрснийг. Чамайг байгаагүй бол энэ нөхөр намайг аль хэдийн үхүүлчихээд, өөрөө бусдын нулимс болно гээд бурхадтай хэрүүл хийж явах байсан даа...

Гүнжийн нулимс нэвт гэрэлтэх болор тунгалаг харцаараа зүрхийг зэмлэсэн янзтай ширтээд:
- Юун дэмий зүйл ярина вэ, чи. Би түүнд яг л чам шиг итгэж байна.

Сэмхэн сэрсэн мөртлөө унтсан дүр үзүүлэн хэвтэж байсан Сэтгэл, Гүнжийн нулимсыг мөрөөдлийн цэцэг түүхээр чимээгүйхэн гарсан хойно Зүрхийг загнан зандчив.

- Чи муу хар тэнэг. Түрүүхэн үхлээ гээд гаслаж гангинаад байснаа мартжээ...Юу гээд солиороод байгаа юм бэ? Хохь чинь шүү...
Зүрх энэ удаа огт айсангүй, ёжтой гэгч нь инээмсэглээд:

- Хонгор минь чи л хохирно доо. Би угаасаа хүсэж явсан өөрийн дуслаа хүртчихсэн. Миний хувьд үүнээс илүүг нэхэхгүй ээ. Харин чи, чи одоо болтол хатсан сайр хэвээрээ байх чинь. Гайхмаар юм. Өнөө бусдын нулимс болж ертөнцийг ургуулах чинь яалаа, баатар минь...

Буруугаа ойлгосон Сэтгэл юу ч дуугарсангүй. Зүрх ч гэсэн түүнийг тайван орхин, Гүнжийн нулимсны ардаас явлаа.
Сэтгэл гэв гэнэт, хэрэв энэ бүхэн ингээд энэ хэвээрээ үргэлжлэх л юм бол, Гүнжийн нулимс сүүлчийн дуслаа унагаж, өөрийнх нь төлөө гэсэн ертөнцийн хамгийн үзэсгэлэн төгс нулимс, орчлонгын хамгийн гүн гунигын боол болно гэдгийг ухаараад балмагдан цочив.

Энэ мөчид бороо орохын өмнөх шиг зөөлхөн чийг ханхалж эхлэх нь тэр. Тэгээд тэр, өөрийнхөө хамаг сайн сайхан бүхнээ эрж олох гэж, яг л нэг уранхай дээлээ нөхөх даавууны өөдөс хуучин хэмхэрхий модон авдарнаасаа хайн, самгардаж суугаа зөнөсөн эмгэн шиг, дотроо байгаа бүхнээ сандчин онгичлоо.

Элдэв хог новшоор дүүрсэн тэр агуйн гүн ёроолд, Сэтгэлийн хэзээ ч юм анзааралгүй унагачихаад мартаж орхисон, урьдын нэгэн анхилам сайхан жимст модны үр, түүний нэгэн дусал нулимсыг хүлээн, тэнгэр өөд тэмүүлэн амилахад бэлэн хэвтэж байв.

Баярлаж догдолсон Сэтгэлийн дотор нэг л хачин юм дээшээ огшоод, учиргүй уйлах гэтэл дусал ч унасангүй. Нэг л их бороо орох гэж байгаа юм шиг үүл нүүгэлтэж, нүүгэлтэж юу ч бололгүй тойроод алга болдог шиг. Цээжинд нь бөөн хар юм бөглөөд байгаа мөртлөө л хичнээн хүчлээд ч болсонгүй, зангирсан үүлсийг хүчит шуурга элдээд оддог шиг.

- Зүрх минь ээ би чадашгүй нь. Чи түүнийг Аз жаргалын оронд хүргэж өгөөд, тэнд хамт үлд дээ. Эргэж ирэх хэрэггүй. Би даанч чадахгүй нь. Чадахгүй нь уучлаарай...
Сэтгэл ийн орилоод, газар өвдөглөж толгойгоо барин гаслан уухилтал:

- Би хаашаа ч явахгүй ээ. Чамтай хамт байх гэж ирчихээд, зөвхөн Зүрхийг чинь л аваад явахгүй. Үхэл ч намайг чамаас минь салгаж чадахгүй. Сэтгэл дотор чинь үүрд хамт байвал л болох нь тэр. Тэгэхээр энэ сүүлчийн дуслыг минь аваад, амьдралын модоо усал, хайрт минь. Чи намайг ямар их хайрладаг шиг чинь, би ч гэсэн чамдаа тийм их хайртай юм шүү дээ. Май энэ дуслыг ав...

Гүнжийн нулимс ийн шивнээд, Сэтгэлийг тэврэн энгэртээ наахад, тэр өөрийнх нь төлөө үхэж чадах тэр хайрын өмнө, яг л нялх хүүхэд шиг, үхэл хүртэл нүүр буруултал, цурхиран асгаруулах нь тэр. Зүрх харин инээж зогссон юм гэдэг, золиг чинь. Тэр муу хатсан сайрыг тэгж нуур болтлоо мэлмэрүүлэхийг нь хараад, уртаа гэгч нь сайхан санаа алдсанаа мөрөө үл мэдэг хавчаад, амандаа ингэж бувтнасан юм гэнэ лээ.

- Амьдралын мод ургах нь дээ, амрах цаг минь болж...гэж.

Тийм ээ. Яг л ингэж хэлсэн гэдэг юм даа. Тэр модны онгон нахиа яав ч худлаа ярихгүй дээ.

2012/02/09